میلاد
و من زاده شدم به گاه بامداد ۲۵ امرداد ۱۳۶۲.
وسعادتمندم از این رو که یک سال به انسان نزدیک تر شدم . به فرجام درد . اگر می توانستم یک بار تنها یک بار دیگر این شعر را آغازگر باشم چنین می پیمودم .چنین که پیموده ام .بی هیچ کسری از درد هایم
سرم سنگین
زانوانم تا خورده
صورتم گل آلود
چون چراغی که
روشن
و
خاموش می شود
افتان و خیزان می روم .
ناظم حکمت
